Patronka

Emilia Plater

Urodzona 13 listopada 1806 roku w Wilnie. Polska hrabianka, kapitan Wojska Polskiego w czasie powstania listopadowego. Matka Emilii, Anna była kobietą wykształconą, Emilia swoje wczesne dzieciństwo i pierwsze lata nauki spędziła w wileńskim domu rodziców. W 1815 roku, między rodzicami Emilii doszło do spięcia, po którym matka opuściła wileński dom, zabierając córkę. Obie zamieszkały w okolicach Dyneburga, należącym do wuja i ciotki Emilii. Od 10 roku życia wychowywała i uczyła się z chłopcami. Dużo czytała, wielkie wrażenie wywarła na niej historia Joanny d'Arc, która obok Tadeusza Kościuszki i Bubliny była jej ideałem. Emilia otrzymała bardzo staranne wychowanie. Pisała poezje, śpiewała, pięknie rysowała, uprawiała fechtunek, jazdę konną, myślistwo i dużo wędrowała.

O ukształtowaniu osobowości Emilii i o roli, jaką miała spełnić zadecydowały historyczne zainteresowania. Popierała ruch młodzieżowy i patriotyczny, zachwycała się dziełami wielkich romantyków. O jej rękę starał się bogaty Rosjanin- inżynier, który budował warownię u jej krewnych w Krasławiu. Emilia jednak odmówiła.

Była jedną z pierwszych inicjatorek samodzielnego powstania na Litwie. Tuż po rozpoczęciu się powstania, Emilia obcięła włosy i kazała sobie i swojej przyjaciółce uszyć stroje męskie. Uzbrojona w pistolety i sztylet wyruszyła walczyć w powstaniu. Sformowany przez nią oddział partyzancki liczył 280 strzelców, kilkuset chłopów kosynierów i 60 kawalerzystów. Potem zmieniała pułki.

Podczas pieszej wędrówki przez las do Królestwa Polskiego bardzo poważnie zachorowała. Zmarła 23 grudnia 1831 w Justianowie.

Emilia Plater jest bohaterką narodową Polski, Białorusi i Litwy.